Biografie Ernesto, Marcellino en Wilfried
Finkers
Het hele leven is een kwestie van geven en
genomen worden
Ernest Beuving
Ernest Beuving werd in Enschede geboren aan
de Buizerdstraat op 20 mei 1961 (kadotip: geld).
Hij moest als zesjarig jochie op judo samen
met zijn anderhalf jaar oudere broer. Daarbij moesten ze door
een Enschedese achterbuurt om er te komen. Dat was een ware
overlevingstocht. Daar leerde hij het echte leven al iets te
vroeg kennen. Zijn broer leerde daar vechten en Ernest leerde
daar hardlopen.
Desondanks moest jaren later niet zijn
broer maar uitgerekend Ernest in militaire dienst.
Hij heeft het twee en een halve week
volgehouden bij de pantserinfanterie in Oirschot bij het
bataljon De Limburgse Jagers. Oirschot ligt weliswaar in
Brabant maar in het leger nemen ze het niet zo nauw met de
grenzen.
Via vervangende dienst kwam hij vanuit het
leger in Psychiatrisch Ziekenhuis Wolfheze terecht. Van het ene
gekkenhuis naar het andere. Hij kwam daar vooral zichzelf tegen
waardoor hij aan de patiënten niet meer toekwam.
Na de psychiatrie werd hij barkeeper op de
Korenmarkt in Arnhem. Dit was eigenlijk geen grote verandering.
Nu deelde hij drank uit aan hulpbehoevende types in plaats van
medicijnen. Hij heeft daar cabaretavonden georganiseerd om een
avondje niet te hoeven luisteren naar de vaste klanten aan de
bar. Zijn manier van omgaan met mensen kristalliseerde op de
Korenmarkt uit tot zijn volgende lijfspreuk: “Ik neem
iedereen gewoon zoals ik ben.”
Hij besloot om op zijn 27ste levensjaar nog
biologie te gaan studeren omdat hij na zijn militaire dienst
toch ook wel eens een struikje wilde onderzoeken wat geen
gecamoufleerde soldaat bleek te zijn. Hij volgde deze zware
studie op de Katholieke Universiteit in Nijmegen. Zelf zegt hij
over zijn studietijd: “ Nou nou, dat was me het dagje
wel!”
Op theatergebied is Ernest autodidact,
oftewel; er is niemand bereid gevonden om hem les te geven.
Ernest woont nu in Exel en daarvoor in
Zutphen en daarvoor in Arnhem en daarvoor in Wolfheze en
daarvoor in Zwolle en daarvoor in Dalfsen en daarvoor in Zwolle
en daarvoor in Enschede en daarvoor in een ander huis in
Enschede en daarvoor in de baarmoeder en daarvoor voor de helft
bij zijn vader en voor de helft bij zijn moeder.
Hobbies: Ja.
Verder een doodgoeie jongen, al zegt hij
het zelf.
Marcellino Bogers
Marcellino, Michel, Arthur, Patrick Bogers
werd geboren op 24 september 1957 in Maartensdijk onder de rook
van Utrecht.
Verder woonde hij in Grave, Herpen, Arnhem, Reek,
Nijmegen, Elst. Op zesjarige leeftijd zong Marcellino op het podium voor een volle zaal, tijdens een
sinterklaasviering. In afwachting van Sinterklaas zong hij het
enige liedje dat hij kende: 'Oh was ik maar bij moeder thuis
gebleven' van Johnnie Hoes. Toen wist hij dat hij eigenlijk
niets anders wilde. Zijn doorbraak op het podium kwam op
elfjarige leeftijd. Marcellino speelde in een kerstspel de
herbergier die geen plaats had voor Jozef en Maria. Zijn spel
als norse herbergier was overtuigend, helemaal in zijn rol
gooide hij boos de deur van de herberg dicht, waarna het hele
decor omviel. Het spel moest stilgelegd worden vanwege de chaos
en omdat Jozef in zijn broek geplast had.
Marcellino kwam in de psychiatrie Ernest
tegen, deze bleek ook als psychiatrisch verpleegkundige werkzaam
te zijn. Ze kwamen erachter dat ze jongens van de straat waren,
Ernest straatmuzikant, Marcellino deed straattheater. Beiden
waren gewend aan doorlopende belangstelling. Ernest
presenteerde in een café in Nijmegen cabaretavonden, ze
besloten die samen te presenteren. Dit leidde tot avondvullende
aankondigingen, en toen de artiesten hun toch te veel in de weg
stonden besloten ze zich in te schrijven voor het
cabaretfestival 'Cameretten'. Ze wonnen in 1993 het
Camerettenfestival (jury en publieksprijs) en gingen dus van de
straat via het café de schouwburg in. Marcellino maakte
deel uit van de smartlappengroep de Sweet Smarties, waarin
zijn zangkwaliteiten veel indruk maakte.
Wilfried Finkers
Wilfried Finkers werd geboren op 18 mei
1957 te Almelo.
Vader Finkers bouwde een meubelzaak op en
het hele gezin hielp mee: de kinderen hielpen op zaterdag
meubels bezorgen en ook mevrouw Finkers fungeerde wel eens als
draagmoeder. Tussendoor werden 5 kinderen opgevoed, waarvan
Wilfried de tweede was.
Wilfried was een standaard jaren 70-puber:
liberté, egalité, acné. Het liefst legde
hij wilde tuinen aan en kweekte hij vogeltjes en cactussen en
vanwege deze interesse ging hij biologie studeren.
Tijdens zijn biologiestudie richtte
Wilfried de vereniging ‘Op Zwart Zangzaad’ op,
waarvan hij zelf voorzitter werd. Wilfried liet er regelmatig
een grapje. De vereniging ontwikkelde het doel om zichzelf te
bejubelen middels vrolijke teksten en feestelijke optredens.
De vereniging bekeek alles positief, dus
als voor een feestje noch een uitnodiging, noch een afwijzing
was ontvangen, gaf zij zichzelf het voordeel van de twijfel en
verscheen zij tussen de schuifdeuren.
Broer Herman werd bewonderend orgaan van de
vereniging en dat deed hij met zoveel passie en daadkracht dat
dit leidde tot Herman’s eerste show ‘Op Zwart
Zangzaad’(1979). Voorheen waren optredens alleen in de
eigen streek te horen, of de geluidsman moest de versterker wel
heel erg hard hebben aanstaan.
In zijn studietijd heeft Wilfried verder
nog op een studentenkoor gezeten, maar na een jaar besloot het
studentenkoor zich af te splitsen. Zijn solocarrière
heeft Wilfried in huiselijke kring voortgezet en ondanks zijn volstrekte onbekendheid is
Wilfried destijds gewoon zichzelf gebleven.
Wilfried heeft nooit gerookt
en gesport. Doordat hij niet rookt leeft hij langer en doordat
hij niet sport houdt hij nog meer tijd over.
Wilfried heeft zijn biologiestudie
afgemaakt, maar nadat hij tijdens een vogelexcursie bij het
kievitseieren zoeken uit de boom was gevallen, twijfelde
Wilfried of bioloog wel zijn levenstaak was. De taak die hem
wachtte was de dienstplicht. Hij heeft vervangende dienstplicht
gedaan als groepsleider met geestelijk gehandicapten en dit
bleef hij na zijn dienstplicht nog anderhalf jaar doen. Daarna
(1987) wist hij genoeg van het leven om zijn broer te kunnen
assisteren als tekstschrijver, belichter en
levend decor. Al spoedig bleek een podium zonder Wilfried een
podium met één plank te weinig.
In 2000 stopte broer Herman met het geven
van optredens. Bovendien werd duidelijk dat Herman en Wilfried
niet meer op één lijn zaten. Wilfried werkte
vanaf toen bij het Rabotheater te Hengelo, waar hij nu nog 8
uur per week werkt. Het bloed stroomt waar het niet gaan kan en
in januari 2002 zag Wilfried in theatercafé ‘De
Kleine Kunst’ te Hengelo opnieuw het licht bij een
optreden van Ernesto en Marcellino. Oude gevoelens herleefden
en onder het motto ‘drie keer niks is niks teveel’
werd besloten om het duo uit te breiden met Wilfried in de voor
hem bekende rol als medetekstschrijver en belichter en hoewel
op het podium aanvankelijk wederom op de achtergrond, is hij nu
al zover dat hij praat op het toneel.
Wilfried heeft in zijn vrije tijd twee
kinderen verwekt; verder heeft hij nooit meer iets met zijn
biologiestudie gedaan.
